یه بغل گل های لاله ، سبدی پر از ستاره / می فرستم واسه دوستم ، که دلش مثل بهاره
.
.
.
لنگه های چوبی در حیاطمان گرچه کهنه اند و جیرجیر میکنند
اما محکمند ، خوش به حالشان که لنگه ی همند
.
.
.
ای ثانیه ها مرا تب آلود کنید / سرتاسر خانه را پر از عود کنید
چشمان حسود کور ، عاشق شده ام / اسفند برای دل من دود کنید
.
.
.
گاهی ندانسته از یک نفر بتی درست میکنی

آنقدر بزرگ که از دست ابراهیم نیز کاری بر نمی آید
.
.
.
در نبودت شعر گل ماتم شود / قامت یاس و اقاقی خم شود
روح من هر دم تو را خواند ولی / در حضورت آتش جان کم شود
.
.
.
از پنجره جاده را می پیمایم ، به امید آنکه تو بیایی
با خود در اندیشه ی سلامی هستم که میخواهم تقدیمت کنم
اما نجوایی از درونم میگوید : به چه می اندیشی ؟
به تمنای کدامین وصال این چنین بی قراری !
مسافر تو اینجاست ، میان سینه ات ، او هرگز این کلبه ی محقر را ترک نکرده
.
.
.
دل شکستن چاره اش سنگ نیست این دل ما با نگاهی سرد نیز میشکند
.
.
.
بی دلی در همه احوال خدا با او بود…او نمی دیدش و از دور خدایا می کرد
.
.
.
دیدم کسی در میزند . در را گشودم سوی او . دیدم غم است در میزند
غم با همه غم بودنش هر شب به من سر میزند
ای دوستان بی وفا از غم بیاموزید وفا
غم با همه غم بودنش هر شب به من سر میزند
.
.
.
فقط موجهای دریا هستند که عاشقن آره فقط اونا هستن
با اینکه میدونن اگر برسن به ساحل میمیرن بازم بیقرار رسیدن
.
.
.
گل عشق را در دست میگیرم و هی زیر لب زمزمه میکنم دوسم داره دوسم نداره…
با ترس تک تک گلبرگهارا یواش یواش میکنم و همچنان زمزمه میکنم…
برای ادامه دادن مردد هستم ولی نه! میترسم!
چشمهایم را بسته نیت میکنم”دوسم داره” و همه ی گلبرگ ها رو یهو میکنم
.
.
.
کوچک که بودیم چه دلهای بزرگی داشتیم …اکنون که بزرگیم چه دلتنگیم …
کاش همان کودکی بودیم که حرفهایش را ..می توان از نگاهش خواند
اما اکنون اگر فریاد هم بزنیم کسی نمی فهمد …
و دل خوش کرده ایم که سکوت کرده ایم
.
.
.
اگر دنیای ما دنیای سنگ است بدان سنگینی سنگ هم قشنگ است
اگر دنیای ما دنیای درد است بدان عاشق شدن از بحررنج است
اگر عاشق شدن پس یک گناه است دل عاشق شکستن صد گناه است